counter create hit

مطالب مرتبط:

نماینده مجلس: به شعور مردم احترام بگذاریم

نماینده مردم نطنز در مجلس شورای اسلامی بر ایجاد ظرفیت لازم در پیام رسان های داخلی تاکید کرد و گفت: باید به شعور مردم احترام بگذاریم تا داوطلبانه به پیام رسان های داخلی منتقل شوند. ...

پنس به جای ترامپ به پرو می رود

یک مقام آمریکایی اعلام کرد، به دنبال لغو سفر دونالد ترامپ به آمریکای لاتین، معاون رئیس جمهوری آمریکا به جای او در نشست سران کشورهای قاره آمریکا در پرو شرکت می کند. ...

چارلی چاپلین در دوران پیری در کنار خانواده اش

عکسی بی نظیر از چارلی چاپلین در دوران پیری در کنار خانواده اش را مشاهده می کنید.

باید منش و روش نجفی در مبارزه با فساد تداوم یاید

عضو شورای شهر تهران تاکید کرد: باید منش و روش نجفی در مبارزه با فساد تداوم یاید.

رژیم صهیونیستی، مرکز غزه را هدف قرار داد

رژیم صهیونیستی پایگاه نظامی وابسته به گردان های عزالدین قسام را در مرکز غزه هدف حمله هوایی قرار داد.

تحلیلی بر ایجاد محدودیت در استفاده از تلگرام

روزنامه قانون نوشت: تلگرام ماجراي جالبي دارد؛ در سخت ترين روزهاي كشور قد علم مي كند و فيلتر شدن يا نشدنش، نقل محافل سياسي، اجتماعي و حتي خانوادگي مي شود. ...

پیگیری ویژه برای درمان قربانی اسیدپاشی تبریز

گفت وگوی روزنامه «شهروند» با پزشکی که داوطلبانه وضع درمانی قربانی اسیدپاشی در تبریز را پیگیری می کند را می خوانید.

گلچین مداحی شهادت امام موسی کاظم (ع)

به گزارش جهان نیوز، فایل صوتی گلچین مداحی شهادت امام موسی کاظم (ع) با نوای مداحان اهل بیت (ع) در این گزارش قابل دریافت است.   گلچین مداحی شهادت امام موسی کاظم (ع) با نوای سید مجید بنی فاطمه    عمری زدیم از دل صدا باب الحوائج را (روضه) ا ...

موسویان: ترامپ علاقه ای به جنگ با ایران ندارد

سیدحسین موسویان، دپیلمات پیشین ایران از سخنان جنگ طلبانه محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی رمزگشایی کرد.

توقف نمایش فیلم های کمدی تا ساعت ۱۷ امروز

به مناسبت شهادت امام موسی کاظم(ع)، فیلم های کمدی تا ساعت ۱۷ در سالن های سینما نمایش داده نمی شوند.

سهم فیلم های مورد حمایت بنیاد فارابی از جشنواره های داخلی

آثار مورد حمایت و مشارکت بنیاد سینمایی فارابی موفق به کسب ۳۲ جایزه از جشنواره های داخلی در سال ۹۶ شدند.

مشکلات کارگردان معدن همچنان باقی است/ اگر بمیرید هم باید کار کنید

مستند «زمستان یورت» با حضور کارگردان اثر و یکی از نمایندگان کارگران معدن یورت در دانشگاه صنعتی شریف اکران و بررسی شد.

نگاهی به جداشدگان از راه «محمود احمدی نژاد»

داوود حشمتی در وب سایت اصولگرای مثلث آنلاین نوشت: از مشخص ترین چهره ای ضدجریان انحرافی و تیم مشایی داوود احمدی نژاد برادر رئیس دولت قبل است. مهرماه امسال دار فانی را وداع گفت. درحالی که بار دیگر از برادر جدا شده بود. اما با این حال حرفی نزده بود. با حضور احمدی نژاد ...

اردوغان بعد از ترامپ با پوتین هم گفتگو کرد

رئیس جمهور ترکیه در تماسی تلفنی با همتای روس خود، آخرین وضعیت در خصوص سوریه و تهدیدهای آمریکا علیه آن را بررسی کرد.

هشدار سازمان تعزیرات حکومتی به صرافی ها

معاون وزیر دادگستری و رئیس سازمان تعزیرات حکومتی ضمن تاکید به صرافی ها برای اجرای مصوبات ارزی هیات دولت، از برخورد قاطع و بدون اغماض این سازمان با متخلفان و برهم زنندگان آرامش بازار ارزی کشور خبر داد. ...

روحانی به الهام علی اف تبریک گفت

رئیس جمهور طی پیامی انتخاب مجدد الهام علیف به عنوان رئیس جمهوری آذربایجان را تبریک گفت.

دلار، کودکی که ناپدری بالای سرش است

رئیس کمیسیون توسعه صادرات اتاق بازرگانی کشورمان با اشاره به تلاطم بازار ارز در ایران، ارز را به کودکی تشبیه کرد که ناپدری بالای سرش بوده و در تربیتش کم کاری شده است. ...

نظر مطهری درباره پیام رسان های داخلی

نایب رییس دوم مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه حکم رهبر معظم انقلاب در حفظ حریم خصوصی افراد در پیام رسان های داخلی قطعا موثر خواهد بود، تاکید کرد: باید اعتماد مردم در زمینه این پیام رسان ها جلب شود. ...

حمله وحشت آفرین موجودات ماورا لطبیعه به یک خانواده +عکس

فیلم سینمایی "مکان بی صدا" اثری ترسناک به کارگردانی "جاش کرازینسکی" اکران بین المللی خود در سینماهای جهان را با تحسین اکثر منتقدین آغاز کرد.

ربیعی: مامان من فکر می کنم گریه می افتد

لوریس چکناواریان: به مادرم که فکر می کنم، گریه ام می گیرد

موسیقی ما - سما بابایی: وقتی غمگین فقط در آن هوای سرد. آن را در یک سبد پوشیدن تشویق و مشتاق همان به ایران ... نه سرنوشت از چیزهایی که مورد نیاز خواهد بود. شما. آن را از مسقط مخلوط ، او در بازگشت به خانه های ترش برمی گشت. "ما می دانیم در ایران, عاشق یک مرد اجتناب ناپذیر می شود یک بار دیگر فرار کنند. این بار با همراهی او و خانواده اش راضی به یک نجار. زنانی که به نظر می رسد نمی دانم کودک در جهان است که ترکیبی از بزرگترین آهنگسازان جهان برای لذت بردن از وام است که مهم ترین برد این ارکستر با رهبری است. اما به خوبی می دانم که قلب خود را. می دانیم که این نیز چون "عشق" تنها چیزی است که به او داده شد. "Loras" در حال حاضر هنوز هم همان کودک بزرگ می آید; های عمیق می توان گفت که قبل از فکر کردن در مورد آن, گاهی, شبکه می باشد. دردناک مادر و کودک و بزرگ را به جهان است که بیش از حد با تشکر از این همه درد و رنج. معاشرت و صحبت با "ایران پس از" ثروت های بزرگ. نه به این خاطر که آهنگساز بزرگ است - بسیاری از ahasai آن نباید نزدیک گرا کسب و کار خود را ادامه خواهد داد به دوست - نه به این دلیل که با بسیاری از ارکسترهای سراسر جهان آمده به این واحد athi او - نه به خاطر هنر جامع کودکان و نوجوانان است. معاشرت با سرگرم کننده است که می تواند او را در جهان برای چند لحظه ... من فکر کردم این امر می تواند زندگی است. می تواند مردم هر اندازه این بد بخشید و می تواند شکستن قلب و هنوز هم ایستاده است. برای همه آنها اگر چه نه همه چیز گفت جز موسیقی. موسیقی بدون, کلمات مهم تر: بنابراین این یک معامله هشت سال شما. سپس دو سال ؟ چه می گویید ؟ من فقط بیست و چند سال سن دارم. صبر کنید. آهان. بیست و چهار سال. واقعا؟ بیشتر از بیست و یکی – دو سال به شما نمی آید. خوب مانده اید. اوه. خیلی ممنونم. پس «لوریس چکناواریان» هستم،21 ساله. (خنده) دنیا در بیست و یک سالگی چطور است؟ زیبا. خیلی خوب. هر روز روز جدیدی است. دنیای خودش را دارد. از بیرون که نگاه می کنی، انگار امروز مثلِ دیروز است؛ اما نیست. هر روز رنگ خودش را دارد، صدای خودش را. نتِ خودش را. این نگاهِ یک موزیسینِ است که نقاشی هم می کند. من شعر هم می گویم. داستان هم می نویسم. بله؛ می دانم؛ حتی می دانم که قرار بوده در نوجوانی فیلم ساز هم بشوید. راستی؟ می دانید؟ از کجا. ما خیلی چیزها از شما می دانیم؛ اما از همین نقاشی شروع کنیم؛ کاملا هم خودخوداهانه. چون هنرِ مورد علاقه ی خود من هست. من از بچگی نقاشی را دوست داشتم. به موزه های نقاشی اروپا که می رفتم؛ مبهوت می شدم. خانه مان هم پر نقاشی بود. برای همین موزیسین شدید؟ خب موسیقی را هم دوست داشتم. (خنده) اما خب موسیقی هایم تحت تاثیرِ نقاشی بودم. می خواستم رنگ ها را به نت تبدیل کنم. و بعدتر همین چند سالِ قبل نت ها را نقاشی کردید. خب اگر الان 21 ساله باشید، آن وقت ها خیلی جوان تر بودید دیگر. بله بله. لس آنجلس که بودم، برعکس عمل کردم؛ یعنی این بار موسیقی ها را نقاشی کردم. همین طور شروع کردم به کشیدن که دیدم دور و برم پر از نقاشی است و برای همین هم نمایشگاه گذاشتم. تابلوها را هم برای فروش نگذاشتم. گذاشتند تا دیگران نت هایی که روی قلم مو آمده بود را ببینند. بعد هم که شعر گفتید و داستان نوشتید. فیلم هم می خواهم بازی کنم. یک فیلم نامه دارم که می خواهم خودم کارگردانی اش کنم، خودم در آن بازی کنم. خودم هم موسیقی اش را بنویسم. می دانستید؟ این را دیگر نمی دانستم. اعتراف می کنم. خب مثلِ چارلی چاپلین. او هم تمام کارهایش را خودش می کرد؛ البته جز بخش موسیقی. آخر موسیقی نمی دانست مثلِ شما. اوه بله! می دانید من با سینما بزرگ شدم. پدرم ده تا سینما در تهران داشت. صبح تا شب فیلم می دیدم. هر فیلمی را ده بار. دوازده بار. دلم می خواست کارگردانی کنم، اما نشد دیگر. موسیقی دان شدید. خب عشقم موسیقی بود. برسیم به داستان نویسی. می دانید نویسنده ها معمولا آدم های عجیب و غریبی هستند. واقعا؟ بله واقعا، حتی آنها که ادای نویسنده ها را هم در می آورند؛ عجیب و غریب هستند؛ مثلا به من نگاه کنید. نه عجیب و غریب نیستید. شما اما هستید. خیلی زیاد. کی اولین بار شعر گفتید؟ دقیق بگویم؟ اگر می شود. خیلی وقت است. خیلی سال. اما اینکه چه زمانی شعر گفتم؟ شاید وقتی خیلی بچه بودم و حرف زدن بلد نبودم. شاید حتی قبل از اینکه به دنیا بیایم. شعرهای من از قلبم می آید. از وجودم. برای همین هم هست که شکلی خاصی ندارد. مثلا نمی توانید بگویید غزل است،رباعی است، چی هست؟ یک چیزهایی است که مخصوصِ خودم است. شاید وقتی که اولین بار عاشق شدم، اولین شعرم را نوشتم. وقتی شما از عشق حرف می زنید. آدم دلش می خواهد باز عاشق شود. مگر کسی هم هست که دلش نخواهد عاشق باشد؟ بله خیلی ها. عاشق های دل شکسته. اما عشق چیزِ خوبی است؛ ممکن است شما عاشق کسی باشید که آدم خوبی نباشد؛ اما این گناهِ عشق نیست. عشق هم خنده دارد، گریه هم دارد. می دانید چرا آدم ها از عاشق شدن پشیمان می شوند؟ چون فکر می کنند حتما وقتی عاشق کسی می شوند؛ او هم باید عاشقشان باشد. نمی شود. وقتی هم این اتفاق می افتد؛ از دستِ کسی کاری برنمی آید. یعنی نمی شود جنگید. بجنگید هم فایده ای ندارد. حالا ممکن است مبارزه کنی؛ آن وقت هم یا جواب می دهد یا نمی دهد. اصلا خصوصیتِ عشق همین است. عشق چیز عجیب و غریبی است؛ اما هیچ کس نباید آن را از دست بدهد. یادتان باشد آدمی که عاشق نباشد؛ مرده است. یک مرده ی متحرک. ما فکر می کنیم هر آدمی که زیرِ خاک است، مرده؛ اما من می گویم خیلی از همین آدم هایی که ما می بینیم، مرده اند؛ چون عشق ندارند. عاشق نیستند. خدا کسی را که دوست داشته باشد، همیشه عاشق نگاه می دارد. چطور این همه عشق در وجودتان جا می گیرد. حیرت انگیز است. شما هر چقدر بیشتر عشق بورزید؛ قلبتان بزرگ تر می شود. خودِ قلب خیلی کوچک است؛ اما یک دنیا عشق در آن جای می گیرد. هنوز هم عاشق می شوید؟ بله، چون دلم نمی خواهد مرده ای باشم که راه می رود و غذا می خورد. «عشق» همیشه نیروی محرکه ی من است. بزرگ ترین عشق هم خداست. شما هیچ هنرمندی را نمی توانید سراغ بگیرید، بدونِ اینکه عاشق باشد؛ بتواند اثری را خلق کند. هرچند هنرمندها معمولا در عشق شکست می خورند؛ چون همراه شدن با یک هنرمند کارِ سختی است. برگردیم سراغِ نوشتن. شما معمولا چه زمانی شروع به نوشتن می کنید؟ خب داستان نوشتن مثلِ موسیقی نوشتن است دیگر. ساعتِ خاصی ندارد. بعضی وقت ها ساعتِ 5 صبح یک نیرویی من را وادار می کند که بنویسم. یک وقت هایی ساعت 4 عصر. یک وقت هایی که در اتوبوس نشسته ام، چیزهایی می آید توی ذهنم و اگر قلم و کاغذ دمِ دستم باشد؛ خیلی زود می نویسمشان. گفتید اتوبوس. عکسی که شما سوارِ اتوبوس بودید، خیلی سر و صدا کرد؟ واقعا؟ چرا؟ من سوار اتوبوس بودم دیگر. خب خیلی از موزیسین ها سوار اتوبوس نمی شوند. واقعا؟ چرا؟ فراموش کنید استاد. شما به تازگی «خرستان» را منتشر کردید. اسمِ عجیبی برای یک کتاب نیست؟ چرا؟ مگر خرها مشکلی دارند. نه. خیلی هم دوست داشتنی اند. ما آدم ها خیلی وقت ها خریت می کنیم. این خیلی هم خوب است. من منظور خاصی از نوشتنِ آن داستان ها نداشتم. ممکن است هر کسی که آن را می خواند، برداشتِ خودش را داشته باشد؛ اما این مهم نیست. شما هر کاری کنید؛ دیگران آن را به شکلی که دلشان می خواهد تحلیل می کنند. من می خواستم این داستان ها را بنویسم تا مردم بخندند. به همین سادگی. ضمن اینکه خرها به نظرِ من حیواناتِ بسیار زیبا و باهوشی هستند. می دانید هیچ حیوانی کارِ زشتی در دنیا انجام نداده است؛ این آدم ها هستند که جنگ ها و بدی ها را به وجود می آورند. «خرستان» داستان های طنز بود؛ البته یک سری تراژدی هم نوشته بودم؛ اما آنهایی که طنز بودند را برای انتشار انتخاب کردم. من کمدی را خیلی دوست دارم. دلم می خواهد یک اپرای کمدی بنویسم؛ کمدی نوشتن سخت است؛ همیشه خندیدن از گریه کردن سخت تر است. خنداندن هم از گریاندن سخت تر است. آدم ها همه می توانند گریه کنند؛ اما تعدادِ کمی هستند که می توانند بخندند. اما در این دنیا باید خندید. اصلا برای هر لحظه ای که زندگی می کنید، باید بخندید. یک نگاه به آدم های اطرافتان بکنید؛ مثلا به آن خانم و آقا یا آن چند دختر. حتی به این خانواده. همه غمگین اند؛ شما اما مدام می خندید. باید خندید. زندگی اصلا برای خندیدن است. گریه هم می کنید؟ معلوم است. خیلی وقت ها؛ زندگی بالا و پایین دارد. سختی دارد، راحتی دارد. زندگی هم مثلِ دنیاست. شب و روز دارد؛ من هم گریه می کنم؛ اما پنهانی. نمی گذارم کسی گریه ام را ببینند. خب می دانی من همیشه دلم خواسته تا زیبایی های زندگی را نشانِ بقیه بدهم. برای همین هنرمند شدم. طبیعی است که گریه کردنم را به کسی نشان ندهم و پنهان کنم. چه وقت هایی گریه می کنید. خیلی وقت ها. اما صبر کنید؛ خیلی وقت ها به مادرم که فکر می کنم گریه ام می گیرد. آدم ها همیشه به مادرشان که فکر می کنند؛ گریه می کنند. بله؛ مادر من خیلی سختی کشید. در یک گاری مخفی شد و به ایران آمد. پدرم هم از زندان استالین فرار کرد. خیلی عجیب است. استالین قاتل ترین آدمِ دنیاست و پدرم از زندانی که ساخته بود، فرار کرد و او هم به ایران آمد و عاشقِ مادرم شد و با هم ازدواج کردند. چطور دنیا برای شما این همه زیباست. خب چون واقعا زیباست. بستگی دارد که شما از دنیا چه بخواهید؟ یک قصرِ بزرگ؟ خب همه ی آدم ها هر چقدر هم که خانه شان بزرگ باشد، بعد خانه ی همه شان یک اندازه می شوند. شما هیچ قبر بزرگی نمی توانید پیدا کنید. خب پس چرا باید حرص خورد؟ پول زیاد که بخواهید؛ غمگین می شوید. باید زندگی را راحت گرفت؛ آن وقت دوستش خواهید داشت. حتی عشق را هم باید همان شکلی که هست، پذیرفت؛ اما یک راز برایتان می گویم؛ اگر می خواهید زندگی برایتان زیبا باشد؛ آدم ها را ببخشید. هر کسی را که زمانی به شما بدی کرده است. هر کسی که شما را دوست نداشته است. اینها را دوست داشته باشید. آن وقت می دانید چه اتفاقی می افتد؟ زندگی برایتان زیبا می شود. با این همه کار، کِی می نویسید؟ کی نقاشی می کنید؟ کی موسیقی می سازید؟ آخر نمی دانم. نمی دانم. یک وقت هایی روی نقاشی متمرکز می شوم. یک وقت هایی فقط می نویسم. خودشان به من امر می کنند که چه کاری انجام دهم. دستِ خودم نیست. یک نیرویی در درونم فرمان می دهد: «حالا قلم مو را بردار». «حالا قلم را بردار.» «حالا دفترِ نت هایت را بردار.». هر کدام هم لذت خودش را دارد. دنیای خودش را. هیچ کدام از این کارها به اراده ی من برنمی گردد. اصلا انگار که این کارها را من نمی کنم. قدرتی از جای دیگری، از آن بالا. دستِ من نیست. خالقِ اصلی هنر آن بالاست. خداست. حالا ما هم گاهی چیزهایی می نویسیم. شما هر موسیقی قشنگی که می شنوید، یقین کنید که آن موسیقی، موسیقی الهی است. هر اثرِ هنری که دیدید، بدانید آن هنرِ دستِ خداست و حالا هنرمندی وسیله شده است تا بقیه هم آن را ببینند. آدم ها خیلی موجوداتِ عجیبی هستند. موسیقی خدا را نمی شنوند؛ اما حاضرند خیلی پول خرج کنند تا موسیقی یک هنرمند به گوششان برسد. خدا هم این را می داند؛ برای همین موسیقی دان را آفریده تا آن چیزهایی که خودش می خواسته را مردم بشنوند. شما خیلی جاها زندگی کرده اید. اروپا، ارمنستان، امریکا، تهران؛ اما همیشه از بروجرد یک طورِ دیگری حرف می زنید. درست است. می دانید خیلی وقت ها آنقدر در جاهای مختلف زندگی کرده ام؛ اما می دانم که زندگی بدون داشتنِ وطن، بدونِ داشتنِ خاک یک چیزی کم دارد؛ البته من تمامِ دنیا را دوست دارم؛ چون تمامِ دنیا برای خداست؛ اما بروجرد که می روم، زندگی شکلِ دیگری است. آنجا وطنِ من است. شاید دوباره رفتم و آنجا زندگی کردم. شما آدمِ خوشبختی هستید. این همه سفر کردن خیلی شانسِ بزرگی است. هست. این سفرها در زندگی و موسیقی من تاثیر زیادی گذاشته است. سفرهایتان هم عجیب است. شما در امریکا زندگی می کردید؛ اما بعد از زلزله ی ارمنستان به این کشور رفتید. چون می خواستم با موسیقی مردم را به استفلال دعوت کنم؛ از اینکه از زیرِ یوغِ شوروی بیرون بیایند. این مساله هم مهم بود. فارس ها عاشق شعر هستند و ارمنی ها عاشقِ موسیقی. برای همین موسیقی در آن زمان تاثیر خیلی خیلی زیادی روی مردم داشت. با موسیقی فقط می شود زندگی آفرید.